ΜΑΡΚΟΥ ΓΙΟΥΜΠΑΚΗ: ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΡΕΑ

Ο αξέχαστος λόγιος του Ρεθύμνου Μάρκος Γιουμπάκης είχε πάρει μέρος και στον πόλεμο της Κορέας. Τις εντυπώσεις του είχε δημοσιεύσει σε συνέχειες στην εφημερίδα ΚΡΗΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ αρχές του 1961.Το ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΡΕΘΥΜΝΟ αναρτά τις αναμνήσεις αυτές που παρουσιάζουν μεγάλο ιστορικό ενδιαφέρον

 

ΚΩΣΤΑΣ Η ΜΑΣΚΩΤ ΤΟΥ ΤΑΓΜΑΤΟΣ ΜΑΣ

.

Ο καιρός περνά σύντομα και το Κωστάκι κάθε μέρα γίνεται πιο αγαπητό. Θέλει να μάθει στην εντέλεια τα Ελληνικά και κάθε τι που αφορά την Ελλάδα.

Έχει μάθει αρκετά τραγούδια του τόπου μας που με αρκετή χάρη τα τραγουδά στις βραδινές μας παρέες γύρω από μια μεγάλη φωτιά.

Ένα πρωί έρχεται και με βρίσκει κρατά ένα τετράδιο και ένα στυλό. Τι θες Κώστα; Τον ρωτάω. «Ρε Μάρκο θέλω να μάθω πώς γράφω Ελληνικά, εγώ τώρα που θα πάω  στην Ελλάδα θα πάω σχολείο  εσύ εμένα τώρα μάθεις γράφω, όνομά μου».

Πράγματι ο Κώστας είχε μεγάλη επιμέλεια, έμαθε και έγραφε το όνομά του και όλα τα γράμματα της γλώσσας μας.

Κάποτε σε μια παρέλαση του Τάγματος μας βρισκόταν στο πρώτο τσιπ της Ε..Σ.Α κάποια νάρκη όμως ανατινάζει  το όχημα στον αέρα τραυματίζοντας πού σοβαρά τους επιβαίνοντας Ανθ/γοΠρόκο, δεκανέα Χατσάρα, τον ολμιστή Σαλίβερο τον προστάτη ή μάλλον τον πατέρα του Κώστα. Το Κωστάκι όμως δεν έπαθε τίποτε μόνο που ανετινάχθη πολύ μακριά πάνω στα χιόνια.  Μόλις συνήλθε έτρεξε στους τραυματίες μας προσπαθώντας να τους παράσχη την πρώτη βοήθεια.  Όταν δε αντελήφθη τον Σαλίβερο αναίσθητο μέσα στα αίματα άρχισε να φωνάζει. «Όχι μπαμπά πεθάνει άμα εσύ πεθάνει εγώ σκοτωθώ». 

Όταν δε αντελήφθη ότι ζει όταν  του χαμογέλασε άρχισε τα τραγούδια, τον αγκάλιασε και τον φιλούσε.

Ο Σαλίβερος όμως πάει στο Νοσοκομείο και το Κωστάκη μένει μόνο με την παρέα  την δική μας.  Έμενε μαζί με την Ε.Σ.Α έβαλε τα διακριτικά τους και αλλοίμονο στον Κορεάτη που θα περνούσε μέσα από τον καταυλισμό μας.

Σε κάθε μετακίνηση που το τάγμα μας χρειαζόταν αγγαρεία για την μεταφορά  των πραγμάτων μας την εξασφάλιζε ο Κώστας. Οι Κορεάτες των έτρεμαν γιατί ήξερα ότι πίσω από τον Κώστα υπάρχει ο Ελλην στρατιώτης. Πάντως ζητούσε νέους Κορεάτες τους γέρους τους έδιωχνε και τους έδιδε τσιγάρα οι νέοι όμως υπέφεραν πολλά όταν δεν έκαναν καλά την δουλειά τους κτυπούσε.

Κάποιος Κορεάτης που τόλμησε να τον κτυπήσει γλύτωσε από του χάρου τα δόντια, γιατί  ο Κώστας  αμέσως έτρεξε στη λέσχη αρπά ένα αυτόματο και ορμά στον τρέμοντα από τον φόβο του Κορεάτη.

Τον συγκρατήσαμε όμως εμείς σε σχετική παρατήρηση του Υπ/γου Ζαφείρη απήντησε.: «Αυτός είναι 28 -30 χρόνων γιατί όχι στρατιώτης αυτός Κορεάτης όχι πολεμάει για Κορέα; Εσύ Έλληνα πολεμάει για Κορέα να γιατί σκοτώσει».

ΚΑΙ ΔΥΟ ΚΑΤΑΣΚΟΠΟΙ

Το Τάγμα μας τότε βρισκόταν ακριβώς πάνω στο 38 παρόλο που αι προφυλάξεις μας ήταν μεγάλες γιατί ο Βορ. Κορεάτης είναι πολύ πανούργος. Πάντα όμως μέσα στη ζώνη μας είχαμε αρκετούς οι οποίοι με επίβλεψη βέβαια μας έφερναν νερό ή μας βοηθούσαν σε διάφορες ασχολίες.

Ήταν θυμάμαι Κυριακή και μόλις είχε τελειώσει η λειτουργιά ο καιρός ήταν υπέροχος γιατί το κρύο είχε αρχίσει να υποχωρεί. Εγώ με μια παρέα είχα ξαπλώσει στην λιακάδα όταν ξαφνικά βλέπω τον Κώστα να τρέχει με τα μάτια σχεδόν βγαλμένα από τις κόχες έτρεχε και μπήκε στην τέντα του Λόχου Δ/νσεως. Από περιέργεια περισσότερο πηγαίνω και εγώ και ακούω τον Κώστα με αγωνία να λέγει: «Πάρε όπλο ρε δυο Κινέζοι είναι εδώ, εγώ γνωρίζω εγώ έχω δει Ιντσόν έλα ρε θα φύγουν». Κανείς μας δεν πίστεψε στα λόγια του, αλλά για να μην χαλάσουμε το χατίρι πήγαμε άοπλοι βέβαια, φθάνομε σε μια παρέα από Κορεάτες που έτρωγαν σε μια μεριά του καταυλισμού μας.  Σταματά και με το χέρι του μας δείχνει δύο από αυτούς. Ήταν δυο ψηλοί και εύσωμοι καθόταν λίγο απομονωμένοι από τους άλλους και κουβέντιαζαν. κανείς μας βέβαια δεν είχε σκοπό  να κάμει έλεγχο γιατί κανείς μας δεν έδωσε βάσει στα λόγια ενός παιδιού 10 χρονών. Ο καθένας μας όμως είχε μια περιέργεια μαζί με μια υπόνοια μήπως είναι άραγε Κινέζοι; Ο Κώστας όμως δεν σταματά τρέχει προς αυτούς κτυπά τον έναν με πέτρα στο κεφάλι, ενώ ο άλλος προσπαθεί να το πιάσει.  Επεμβαίνουν τότε οι δικοί μας τους πιάνουν και έπειτα από πολύωρη ανάκριση ανακαλύπτομεν ότι ήταν Κινέζοι αξιωματικοί πράκτορες. Χάρις στον Κώστα δεν πρόλαβαν να μας βλάψουν.

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ 

 Ήλθε όμως ο καιρός να φύγει το Τάγμα μας από την Κορέα προηγουμένως είχε φύγει ο Συνταγματάρχης Δασκαλόπουλος μαζί με τον Κύριο Αρμπούλη για την Αμερική δεν έδειξαν όμως κανένα ενδιαφέρον για τον Κώστα.

Δεν φρόντισαν καθόλου για τον απροστάτευτο αυτό παιδί που τόσα προσέφερε για το Τάγμα μας και έτσι όταν οι άνδρες μας άφηναν την Κορέα για να έλθουν στην Ελλάδα και ο Κώστας μέσα σε ένα σάκο χωσμένος ανέβαινε εις το πλοίο, ανακαλύπτεται όμως σύντομα  και οι Αμερικάνοι ζητούν κάποιον ο οποίος να αναλάβει την ευθύνη της  μεταφοράς του στη Ελλάδα. Δυστυχώς όμως όλοι οι Αξιωματικοί αδιαφόρησαν εντελώς και έτσι ο Κώστας πνιγμένος στο κλάμα και στη απελπισία εγκαταλείπεται στη Ιαπωνία.

Το Κωστάκη το ηρωικό κορεατόπουλο το καμάρι του Τάγματός μας έρημο και τελείως απροστάτευτο γυρίζει μόνο του απελπισμένο με ένα μεγάλο παράπονο για την μεγάλη αδικία που του έκαμαν. Και πάλι επιστέφει εις την Κορέα κοντά στο νεοαφιχθέν Τάγμα μας προσπαθεί και πάλι εκεί κοντά στους άνδρες μας να βρει λίγη παρηγοριά. Δεν μπορεί να ξεχάσει τον Σαλίβερο, η απελπισία του αυξάνει κάθε μέρα. Ούτε τρώει, ούτε γελά, και κάποια μέρα εξαφανίζεται για να βρεθεί έπειτα από λίγες μέρες νεκρός σε κάποια χαράδρα. Είχε δώσει μόνος του τέλος στη ζωή του γιατί δεν μπορούσε να αντέξει τον πόνο του και το παράπονό του. Τον θάνατό του τον έμαθα από τον «Αθηναϊκή» και σαν μνημόσυνο στην μνήμη του Ιντσιον αφιερώνω τις λίγες γραμμές που με πραγματικό πόνο γράφω για το άτομό του.

 «Σιμιλ Ρου» ο Κορεάτης διερμηνεύς

 

Σαν το Κωστάκη είχε  αρκετούς στο Τάγμα μας παιδιά 10 χρόνων και νέοι έως 30 χρόνων είχαν έλθει μόνοι του να συμμερισθούν την ζωή μας άλλοι από τρομερή φιλοπατρία, και άλλον για να φανεί ένα κομμάτι ψωμί. Από τους πρώτους ήταν και ο Ρου ένας νέος 19 χρόνων από το Σουβόν Όταν το Τάγμα μας ήταν εκεί παρουσιάσθη μόνος του στον Δ/τη μας και τον παρακάλεσε να τον πάρει ως οπλίτη στο Τάγμα μας. Πράγματι έπειτα από ορισμένες διατυπώσεις ο Ρου τοποθετείτε ως διερμηνεύς στο Α΄ γραφείο εις τον οποίον υπηρετούσα και εγώ.  Δεν άργησε να αναπτυχθεί ένα αίσθημα φιλίας μεταξύ γιατί ήταν ένα πραγματικά άριστο παιδί.

Σπουδαστής αρχιτεκτονικής στο Πανεπιστήμιο της Σεούλ ήξερε Γαλλικά Γερμανικά, Αγγλικά λίγα Ιταλικά και Γιαπωνέζικα. Έπαιζε ένα υπέροχο βιολί και οι εγκυκλοπαιδικές του γνώσεις ήταν απέραντες.

Στη δουλειά του ήταν τρομερός. Ευρίσκετο παντού πότε στον ένα λόγο πότε στον άλλο.

Το σπίτι του ήταν στην Σουβόν πολύ σπάνια πήγαινε. Όταν δε θα πήγαινε έπαιρνε πάντα την άδεια του  Δ/του μας.

Κάποτε κατεβήκαμε μαζί στην Σουβόν για υπηρεσία και στην επιστροφή μας για το Τάγμα περάσαμε από το σπίτι του.

Κτισμένο με Γιαπωνέζικο ρυθμό στον κεντρικό δρόμο της Σουβόν έδειχνε ότι ήταν σπίτι πλούσιο ήταν αρχοντόσπιτο.  Ανοίγοντας την πόρτα βρέθηκα εγώ πρώτος στην αυλή του σπιτιού τους. Στο αντίκρισμα μου μια παρέα από κορίτσια και νεαρούς τρέπεται εις φυγήν γεμάτοι τρόμο. Ο Ρου ξεσπά σε γέλια ενώ εγώ σταματώ γεμάτος απορία για το Συμβάν.

Σε πέρασαν για Αμερικάνο Μάρκο γι’ αυτο έφυγαν. Τους έχω μιλήσει για σένα αλλά δε σε γνώριζαν.

Προχωρούμε  στο εσωτερικό του σπιτιού και με συστήνει στους γονείς του . Η Μητέρα του μια ευγενικιά και γλυκιά γυναικούλα με αγκαλιάζει και με φιλά ενώ συνεχώς μου μιλάει χωρίς να καταλαβαίνω λέξη.

Ο πατέρας του και αυτός μου σφίγγει με ενθουσιασμό το χέρι και με ρωτά αν ξέρω Γαλλικά ή Γερμανικά.  Εν τω μεταξύ το πανικοβληθέν πλήθος με φοβισμένα βλέμματα και αργά βήματα επιστρέφει και αρχίζουν οι συστάσεις. Από εδώ οι φίλοι μου από εδώ η ξαδέλφη μου τα μικρά μου αδελφάκια και η μεγάλη μου αδελφούλα η Μάριον.

Οταν προχωρούσαμε για να μπούμε μέσα στο δωμάτιο των ξένων μόνος μου έσκυψα για να βγάλω τα άρβυλά μου σύμφωνα με τα δικά τους έθιμα, με σταματά  όμως ο Ρου και μου λέει: «Ο Βούδας και οι θεωρίες του είναι ξένες για την οικογένειά μας . Είμεθα Χριστιανοί και όχι Βουδισταί».

 ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΚΟΡΕΑΤΑΙ

 Η οικογένεια του Ρου για μένα στάθηκε σαν δική μου οικογένεια όλες τις ελεύθερες μου ώρες τις περνούσα μαζί τους γιατί μου άρεσε πολύ η συντροφιά τους, η αγάπη τους για μένα δεν μ’ άφησε να αισθανθώ και τόσο την έλλειψη των δικών μου.

Η αδελφούλα του η Μάριον στάθηκε για εμένα σαν πραγματική μου αδελφή, και όσα έχω γράψει, περί Κορέας για τον μυστηριώδη αυτό λαό είνα ιαποκλειστικά δικά της γιατί αυτή μόνο βρέθηκε να με κατατοπίσει πάνω στα παράξενα έθιμα του παράξενου λαού της.

Κάμαμε αρκετές συντροφιές, πήγα μαζί τους σε Βουδιστικές συγκεντρώσεις, σε γάμους και σε Βραχμανιστικά ξεφαντώματα. Είχα μπει είχα εισχωρήσει πλέον βαθιά μέσα στο Κορεατικό πνεύμα κα υ ψυχολογία τους ήτο πλέον γνωστή για μένα. Παντού όπου και αν πήγαινα τόσο εγώ όσο και κάθε Ελλην. στρατιώτης γινόταν δεκτός με καταφανεί δείγματα ενθουσιασμού και αγάπης. Μόνοι μας είχαμε αποκτήσει την αγάπη του Κορεάτικου λαού και οι εφημερίδες τους έπλεκαν εγκώμιον για την Ελλάδα μας γιατί όμως; Γιατί ενώ έβλεπαν Αμερικάνο έφευγαν μπροστά του ενώ εζητωκραυγάζαν στην εμφάνισίν μας;  Η διαγωγή μας, η συμπεριφορά, ο αισθηματισμός μας, ήταν διάφορος των Αμερικάνων. Ο Έλληνας το Κορεάτη τον έβλεπε σαν φίλο του, σαν αδελφό του. Ζήσαμε αρκετές φορές την φρίκη του πολέμου είδαμε αρκετές φορές τα σπίτια μας να καίγονται, μας άρπαξαν αμέτρητες φορές μέσα από την αγκάλη μας δικά μας πρόσωπα και τα τράβηξαν μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα.

Ο λαός μας μοιάζει καταπληκτικά με τους Κορεάτες , όπως κι εμείς μετά το παγκόσμιο πόλεμο μας βρήκε ο εμφύλιος, έτσι και στην Κορέα. Για τον λόγο αυτό όλοι οι Έλληνες συμπονούσαν και προσπαθούσαν να βοηθήσουν τον δυστυχισμένο Κορεάτη, ενθυμούμενοι τις κακουχίες, τα βάσανα του, σκοτωμούς των Γερμανοιταλών και έπειτα των κομμουνιστών.

Ο Αμερικάνος στρατιώτης όμως σκεπτόταν διαφορετικά, τον Κορεάτην τον έβλεπε σαν εχθρό του γιατί; Γιατί έλεγε ότι εάν έλειπε η Κορέα εγώ η Αμερική θα ήμουν στα πλούτη μου και στα μεγαλεία  μου.

Γιατί να συμπονέσει ο Αμερικάνος ένα πρόσφυγα; Μήπως είδε καμία φορά το σπίτι του να παίρνει φωτιά; Μήπως ένοιωσε τη φρίκη του πολέμου στον τόπο του; Να λοιπόν με λίγα λόγια τον λόγο που όλοι οι Ευρωπαίοι πονούσαμε τους Κορεάτες ενώ ο Αμερικάνος αδιαφορούσε.

 ΠΛΟΥΣΙΟ ΓΕΥΜΑ ΣΕ ΦΙΛΙΚΗ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ

 
Νέα έκπληξις όμως στην επιστροφή μου ένα τραπέζι στρωμένο και η αίθουσα γεμάτη από νέους και νέες. Καινούργιες συστάσεις και από την αρχή ευχαριστίες. Ο Ρου χαμογέλα γεμάτος ενθουσιασμό, με πλησιάζει με κτυπά στην πλάτη με αστειεύεται για να παρουσιάσει στους φίλους του το θάρρος που έχει μαζί μου.
Δίδω παντού τσιγάρα και σοκολάτες, φωνάζω την Μάριον και της δίδω το Μπέικον και αρκετές σοκολάτες είναι  όμως αρκετά απησχολημένη με τη τακτοποίηση του τραπεζιού για χάρι μου ετοιμάζουν.
Εν τω μεταξύ ο Ρου με το βιολί που αρχίζει να παίζει και να μας παροτρύνει για χορό. Δεν προλαβαίνουμε όμως γιατί η μητέρα του Ρου μας φωνάζει ότι το τραπέζι είναι έτοιμο.
Καθίσαμε 18 άτομα εγώ εκάθισα στο μέσον των γονέων του Ρου, απέναντί μου κάθεται ο Ρου και οι φίλοι του ενώ η Μάριον σερβίρει και περιποιείται το τραπέζι. Εμένα μου έχουν κοτόπουλο βραστό και το μπέικον, Επίσης έχουν ψάρια βραστά αρκετό ρύζι και «σικιρίτσα» το εθνικό φαί των Κορεατών, μπύρες, ουίσκι και  Σάκι υπάρχει άφθονο.
Ποιο άφθονο όμως είναι το κέφι και η όρεξις, τα τραγούδια άρχισαν και με παρακαλούσαν κα μένα να τους τραγουδήσω ένα Ελληνικό τραγούδι. Έπειτα από το τραπέζι αρχίζει ο χορός που κράτησε όλη νύχτα.
Κάποτε χορεύοντας με τη Μάριον την ρώτησα γιατί έτρεξαν και εξηφανίσθησαν μόλις με είδαν να μπαίνω στο σπίτι τους και γιατί ο Ρου μου είπε ότι με περάσατε για Αμερικάνο;
Γέλασε και μου είπε: «οι Αμερικάνοι δυστυχώς αν και σύμμαχοι πολλές φορές μας φέρονται αυστηρά. Γι’ αυτό Μάρκο τρομάξαμε και φύγαμε μόλις σε αντικρίσαμε και ορθώς σου δικαιολογήθη ο Ρου».
 Αντώνιος Αλεξάκις
Είναι όμως καιρός να γυρίσω ξανά στο Τάγμα μας και στην δράσιν του. Πρέπει και πάλι για λίγο να επιστρέψω στη μάχη του ανωνύμου εκεί που τα Ελληνικά όπλα δοξάστηκαν και ξέχωρα η Κρήτη, με 3 διαλεκτά παλληκάρια της Ρεθύμνης.
 Ξανάγραψα ότι στην μάχη αυτήν μεταξύ των τραυματιών ήτο οι Μαμαλάκις Ιωσήφ από τα Αγκουσελιανά, και ο Αλεξάκις Αντώνιος από την Πατσό, που με τον ηρωισμό του άφησε έκπληκτους τους Αμερικάνους ήταν ο Βαρδάκης από την Αργυρούπολιν.
Σήμερα όμως θα γράψω δύο λόγια για τον Αντώνη Αλεξάκη το πιο βαριά τραυματία του Τάγματός μας.  «του έχουν αφαιρέσει το δεξί χέρι λίγο πιο κάτω από τον ώμο».
Είναι και αυτός ένας από τους λίγους που του απενεμήθη το ανώτερο Αμερικάνικο παράσημο «ΣΙΛΒΕΡ ΣΤΑΡ» οι εφημερίδες της Κορέας και της Ιαπωνίας αφιέρωσαν τα κύρια άρθρα προς χάριν του.  Δυστυχώς δεν μπορώ να τα μεταφέρω στο Ημερολόγιο μου, έτσι θα αφήσω τον ίδιο να μιλήσει και να εξιστορήσει το συμβάν του τραυματισμού του.
«Ήταν 9 του μηνός Φεβρουαρίου και τις 8 το πρωί λαμβάνει η δική μας Διμοιρία με τον Υπολοχαγό Μανασή να επιτεθεί κατά του Ανωνύμου. Το είχαμε πάρει αρκετές φορές και μας το είχαν ξαναπάρει και τώρα θα κάναμε ακόμη άλλη μια προσπάθεια.
Εγώ με την ομάδα μου και με την ομάδα του Σαβουρέλη προχωρούσαμε ενώ η τρίτη ομάς είχε παραμείνει βάση πυρός.  Δεν είχαμε προχωρήσει πολύ και τα εχθρικά πολυβόλα μας αναγκάζουν να σταματήσουμε.
Η ευστοχία τους είναι υπέροχη, γιατί ο παρατηρητής τους καλά ταμπουρωμένος παρατηρεί κάθε μα κίνηση. Όταν κάπως τα πολυβόλα αραίωσαν τη βολή τους  ο Υπολοχαγός Μανασής διατάσει εφόπλου λόγχη και έφοδο.
Πάνω όμως στη εξέλιξιν της σκοτώθηκε ο Υπ/γός Παπανικολάου ο οποίος όμως και αυτός τραυματίζεται με περίστροφο στο κεφάλι. Έπεσε μπροστά μου και νόμισε ότι είχε σκοτωθεί γιατί μου φώναξε «Αλεξάκη σκοτώθηκα φρόντισε την διμοιρία»
Εν τω μεταξύ και εις απόστασιν 30 μέτρων αντιλαμβάνομαι ένα πολυβόλο που γάζωνε τους δικούς μας, με χειροβομβίδα το αχρηστεύω και με σφοδρό αγώνα ανεβαίνομε στο ύψωμα μόνο 6 άτομα από ‘ολη την διμοιρία.
Στην αναρρίχησή μας πάνω στο Ανώνυμο τυχαίως πέφτω επάνω στον παρατηρητή τους, μου πετά μια χειροβομβίδα επάνω στο κράνος αχρηστεύοντάς το χωρίς να πάθω τίποτα ίσως νόμισε πως με σκότωσε γιατι άμα συνήλθα τον είδα να πετά χειροβομβίδες στα δικά μας παιδιά που ανέβαιναν. Πέφτω αμέσως επάνω τους και με το σκαπανικό του ανοίγω το κεφάλι στα δύο».
 ΤΟ ΤΑΓΜΑ ΜΑΣ ΠΑΝΤΑ ΜΠΡΟΣΤΑ
Η αντίστασις του εχθρού έχει σπάσει παντού, το τάμα μας προχωρεί θραύοντας μικροαντιστάσεις του εχθρού. Όλοι οι σχηματισμοί του 9ου Σώματος δηλαδή Αμερικανικά, Βρετανικά, Αυστραλιανά, Νεοζηλανδικά, Καναδικά, Γαλλικά, και Νοτιοκορεατικά στρατεύματα έχοντας ως κεφαλή το Τάγμα μας και από την ηγεσία του Στρατηγού Μπράουν προελαύνουν ακάθεκτα προελαύνουν  τον 38. Παραλ.
Η Βοντζού καταλαμβάνεται αφήνομε πίσω το Χοεγκτουγκ και σε σχηματισμό λαβίδος προσπαθούμε να παγιδεύσωμεν τον εχθρό εις τα χιονισμένα βουνά της Κορέας.
Για πρώτη φορά αρχίζουν πλέον αι καταρρακτώδεις βροχαί αι οποίοι μετατρέπουν τας οδούς εις χειμάρρους παρεμποδίζουσα την κίνηση των αρμάτων μάχης. Η ορατότης όμως είναι σχετικώς καλή και έτσι επιτρέπει εις την αεροπορία να κατατσακίσει τον υπάρχοντα εχθρό.
Από παντού κάθε επαφή με τον εχθρό έχει χαθεί και μόνο η αεροπορία τους ανακαλύπτει, τους χτυπά αδιάκοπα ενώ ταυτοχρόνως σημειώνει ισχυράν συγκέντρωση εχθρικών στρατευμάτων εις την περιοχή του Σιπιόγκ στον τομέα των Αγγλικών στρατευμάτων.
Εις τους άλλους τομείς με το πέρασμα των ημερών αρχίζει να γίνεται αισθητή η αντίστασης του εχθρού όμως να παρεμποδίσουν προέλαση των στρατευμάτων του Ο.Η.Ε.
Αυτά συμβαίνουν εις τον κεντρικόν τομέα που πρωτοπόρο πάντα δρα το Ελληνικό Τάγμα. Εις τον δυτικό Τομέα όμως την πρωτοβουλία την έχουν ακόμη οι Κινέζοι. Εξακολουθούν συνεχώς να παρενοχλούν τας θέσεις των συμμαχικών στρατευμάτων και μόνο ένα τάγμα της 13ης Νοτιοκορεατικής Μεραρχίας αναλαμβάνει την πρωτοβουλία και εκδιώκει τον εχθρό από το Χουγιτσόνκ.
Η τήξις όμως της χιόνος και αι καταρρακτώδεις βροχαί παρεμποδίζουν κάθε ενέργεια επιθετική και έτσι ο αγών μετατρέπεται εις αγώνας περιπόλων.  Εις τον Ανατ. Τομέαν επικρατεί ησυχία.  Τα συμμαχικά στρατεύματα έχουν φθάσει στον 38 παράγ.
Την πρωτοβουλία εδώ την έχει η αεροπορία και το Ναυτικό. Το θωρηκτό Μισούρι βομβαρδίζει καθημερινώς τις βορειανατολικές ακτές της Κορέας ενώ Βρετανικά αεροπλάνα αεριοπροωθούμενα τύπου «Σαντερλαντ» ορμώμενα από Αεροπλανοφόρο «Θησεύς» κεραυνοβολούν σιδηροδρομικάς εγκαταστάσεις και άλλους στρατιωτικούς στόχους της Β. Κορέας.
Αυτή είναι εν ολίγοις η στρατιωτική κατάστασης εις το μέτωπο της Κορέας έπειτα από τη λαμπρά μας νίκη του Ανώνυμου.  Το τάγμα μας χωρίς καθόλου να ξεκουρασθεί έπειτα από τους σκληρούς μα πάντα νικηφόρους αγώνας του προχωρεί και αποτελεί την κορυφή της όλης επιτιθετέας δυνάμεως του συμμαχικού σχηματισμού.
 ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΣΤΗ ΦΩΤΙΑ
Έτσι προελαύνοντας φθάνομε στο τελευταίο οχυρό προ του 38ου παραλλήλου στο Γιογκντουρί. Εδώ η αντίστασις του εχθρού αυξάνεται σημαντικά και το τάγμα μας αναγκάζεται να σταματήσει για να ετοιμασθεί για επίθεση. Είναι η 17η Μαρτίου και αι ετοιμασίες αρχίζουν. Εδώ ο εχθρός έχει τρομερή οχύρωση, δεν είναι σαν το Χροενγκσογκ της 1η Μαρτίου που έπεσε εύκολα και χωρίς καμία απώλεια. Εδώ όμως τα πράγματα αλλάζουν, μπροστά μας είναι ένα μεγάλο και ορμητικό ποτάμι έχει πλάτος περί τα 6 μέτρα και βάθος 1-1,5 μέτρο πίσω  από ποτάμι υψώνεται το απότομο 326 με αρκετά μικρά υψωματάκια γύρω του. Έπρεπε λοιπόν το τάγμα μας να καταλάβει το 326, έπρεπε να περάσει το ποτάμι και να βρεθεί πάνω στο 326.
Οι Κινέζοι έχοντας όλον τον καιρό το είχαν ανασκάψει και το είχαν γεμίσει ορύγματα, διέθετα βαρείς όλμους και πυροβολικό Ρωσσικού τύπου 112 χιλιοστών.
Όμως στο τάγμα μας έπεσε ο κλήρος να καταλάβει αυτό το οχυρό, ο Διοικητής μας αναθέτει στο λοχαγό Καραμαζάκη το βάρος όλης της επιχειρήσεως στο δεξιόν του θα ενεργούσε ο 3ος λόχος ο οποίος θα κατελάμβανε το δεξιόν του 326
Σ’αυτό το ύψωμα το 443 διεξήγαγε σκληρό αγώνα η περίφημος 27 Αγγλική Ταξιαρχία. Τα άρματα της Μεραρχίας μας είναι στη διάθεσή μας καθώς και σμήνη Αγγλικής αεροπορίας.
Οι Δ/ρίες του 2ου Λόχου ετοιμάζονται για την αναχώρηση επί κεφαλής τους είναι ο Ανθ/γος Κύρου και Ανθ/στης  Μεταξάκης, εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι ο Μεταξάκης ήταν ο Αξιωματικός Λέσχης του Τάγματός μας, ως εκ τούτου έμενε πάντα στα Β΄κλιμάκια και δεν ελάμβανε μέρος εις τας επιχειρήσεις.
Η Κρητική του όμως ψυχή δεν τον άφηνε  αναπαυμένο.  Αλλεπάλληλες αιτήσεις εστέλνοντο εις τον Διοικητή μας να λάβει μέρος εις τας επιχειρήσεις. Επι τέλους μια από αυτές τις αιτήσεις έγινε δεκτή και ετσι ο Μεταξάκης τώρα στη μάχη αυτη του 326 θα λάβει το βάπτισμα του πυρός στο Κορεάτικο μέτωπον. Είναι γεμάτος χαρά και τρίβει αδιάκοπα το μεγάλο τους μουστάκι καθ’ ην στιγμήν λαμβάνει τις τελευταίες οδηγίες από τον Διοικητή μας.
Μα και ο Κύρου δεν πάει πίσω είναι ο πιο τολμηρός και ο πλέον καταδεκτικός Αξιωματικός του Τάγματός μας, έχει γίνει Ανθ/γος από δεκανέας, όλους τους βαθμούς έχει πάρει επ’ ανδραγαθεία και έχει κουράγιο να φθάσει στο βαθμό του Στρατηγού. Μ’ αυτούς λοιπόν ο Λοχαγός Καραμαλάκης θα προσπαθούσε να καταλάβει το 236.
Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ 326
Πριν ακόμη ο ήλιος ρίξει τις ακτίνες του πάνω στον κορυφή του 326 ο δεύτερος λόχος του Λοχαγού Καραμαλάκη εξορμά εναντίον των εχθρικών θέσεων.
Και ενώ η Αγγλική Αεροπορία κτυπά αδιάκοπα τους Κινέζους τα άρματα «Πάττον  5»  μεταφέρουν τους άνδρες μας στη βόρεια όχθη του ποταμού. Ο εχθρός όμως δεν αδρανεί με πυροβολικό και ολμοβόλα προσπαθεί να σπάσει τη ορμητικότητα μας κτυπώντας μας αδιάκοπα.
Μα και ο ψυχογιός δεν τους αφήνει  έτσι Έχει λάβει εντολήν από τον κ. Αμπούζη να βαρέσει με την ψυχή του όπως και πράγματι όλοι οι σωλήνες των όλμων έχουν πυρακτωθεί από την συνεχή βολή πυκνά νέφη καπνού έχουν καλύψει τα εχθρικάς θέσεις και έτσι δίδεται η ευκαιρία στον 2ο Λόχο να διασχίσει σαν αστραπή το βαλλόμενο πεδίο. Τα αλεξίσφαιρα παιδιά του Καραμαλάκη σκαρφαλώνουν πάνω στα αντερίσματα ενώ πίσω τους τα άρματα μάχης με τα πυροβόλα τους αναγκάζουν τα εχθρικά πολυβολεία να σιωπήσουν. Μια αλλαγή πορείας όμως μια στροφή της άλλης επιχειρήσεως του άφθαστου λοχαγού Καραμαλάκη φέρει την νίκην εκμεταλλευόμενος την σύγχυσίν του εχθρού από το διαρκές σφυροκόπημα παρακάμπτει το 326 και βρίσκεται στο διάσελο μεταξύ 443 και 326,.
Έτσι ο 2ος Λόχος βρίσκεται τώρα στα νώτα του κεντρικού σημείου στηρίγματος της εχθρικής τοποθεσίας. Ήταν τόσο ξαφνική η ενέργεια αυτή ώστε οι Κινέζοι  βρέθηκαν σε πολύ δύσκολη θέση. Ο κύριος Καραμαλάκης όμως και πάλι ενεργεί δραστηρίως ούτως ώστε να μη δώσει καιρό στον εχθρό να συνέλθει από την πρώτη έκπληξη  και να αντιδράσει καταλλήλως.
Το βάρος τώρα της περαιτέρω ενέργειας το αναλαμβάνει ο Ανθ/γος Κύρου με τη διμοιρία του αυτός πλέον θα βγάλει το φίδι από την τρύπα.
Ο Ψυχογιός ακόμη κτυπά το ύψωμα κοντεύει μεσημέρι, χωρίς να σταματήσει. Οι άνδρες μεταφορών του Ανθ/στού Βέργου έχουν πεθάνει από την κούραση μεταφέροντας βλήματα.  Είναι τα Λ.Ο.Μ του Τάγματος μας αποτελούνται δε από Κορεάτες χωρικούς που αυθορμήτως οι μεν επιστρατευμένοι οι δεν ήλθαν να βοηθήσουν το Τάγμα μας έχουν λοχαγό τους τον Ανθ/στη Βέργο και τους επιβλέπουν οι άνδρες της Ε.Σ.Α. τώρα όμως ολοι αυτοί οι Κορεάται είναι στην διάθεσιν του Ψυχογιού, μεταφέρουν αδιάκοπα βλήματα που αμέσως με όλμους εξαποστέλονται στον εχθρό έτσι δίδει την ευκαιρία στον Ανθ/γο Κύρου να δράσει αμέσως και έπειτα από μια ολιγόωρη μάχη να βρεθεί στον κορυφή του 326 με σχετικώς μηδαμινές απώλειες. Στη μάχη αυτή εκτός των άλλων τραυματίσθηκε ο Λοχαγός Καραμαλάκης στο πόδι και ο Ανθ/στης Μεταξάκης με πολλαπλά τραύματα στον δεξιό βραχίονα, ετραυματίσθη ενώ όρθιος και με το περίστροφο στο χέρι κτυπούσε τον εχθρόν.
 Η ΑΦΙΞΙΣ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΣΤΡΑΤΙΩΝ
Κάποτε τέλος πάντων σταματούμε.  Βρισκόμεθα μέσα σ’ ενα πολύ μεγάλο χωριό λόγω του ότι όμως το χωριό αυτό δεν είναι έρημο
Σταυλιζόμεθα έξω από τα σπίτια δίπλα σε ένα ποτάμι. Σε δυο μέρες έλαμπε παντού Ελληνική ομορφιά με μεγάλη Ελληνική σημαία φτερουγίζει ψηλά ενώ εμείς δροσεροί, καθαροί ετοιμαζόμεθα να υποδεχθούμε τους καινούριους στρατιώτας που θα έλθουν από την Ελλάδα.
Ήδη τα αυτοκίνητά του Τάγματος μας έχουν κατέβει στη Σουβόν για να τους παραλάβουν
Η αγωνία μας είναι μεγάλη. Τους περιμέναμε για να γελάσομε λίγο μαζί τους. Κάθε ένας μας  έχει και δικό του τρόπο πάντως η αλήθεια είναι ότι  θα διασκεδάσωμε λίγο εκμεταλλευόμενοι την πρώτη τους εντύπωση.
Και έτσι το βράδυ  της 22ας Μαρτίου ενώ όλοι μας παρακολουθούμε Σινεμά και Θέατρο οι περισσότεροι ακούμε από μακριά τα αυτοκίνητά μας που με τα συνθηματικά των κλάξον μας προειδοποιούσαν για τον ερχομό τους.
 Σαν σίφουνας όλοι μας Αξιωματικοι και Στρατιώται  τρέχομε στον δρόμο προς προϋπάντησή τους.
Οι πρώτοι από αυτούς έχουν πηδήσει από τα αυτοκίνητα τους είναι γεμάτοι σκόνη από τον δρόμο και φορούν μισά αμερικάνικα και μισά  ελληνικά, εμείς όμως δεν ξεχωρίζομε από τους Αμερικάνους γι’ αυτό και οι περισσότεροι από μας παίζουν τον ρόλο του Αμερικάνου ενώ άλλοι πιο τολμηροί αρχίζουν να κόβουν κάτι υπερβολικές ψευτιές τεραστίων διαστάσεων.
Κάποιος νέος προσφέρει Ελληνικό τσιγάρο σε παλιό από μας και για την ακρίβεια στον Δεκανέα Ζαχαρίου από τον Βόλο προσφέροντας του όμως ενώ οι προβολείς των αυτοκινήτων και οι αναμμένες φωτιές φωτίζουν , του προσφέρει και φωτιά ανάβοντάς τον αναπτήρα του Αμέσως ο Ζαχαρίου ορμώντας σβήνει τον αναπτήρα λέγοντάς τους «άτιμε πας να μας κάψεις; απέναντί μας είναι οι Κινέζοι και συ ανάβεις αναπτήρα»; Έντρομος ο νεοφερμένος ζητά συγνώμη και ρωτά γιατί είμεθα άοπλοι.
 Η σαστιμάρα του η έκπληξίς του ίσως και ο φόβος του δεν άφησε να προσέξει ότι ο καταυλισμός είναι γεμάτος φωτιές και τα αυτοκίνητα σκορπούν εκτυφλωτικό φως με τους προβολείς του.
Ποιο κάτω άλλος νέος προσπαθεί να γίνει αντιληπτός από κάποιο σοβαρό Αμερικάνο που δεν είναι άλλος από τον Θεσσαλονικιώτη Αποστολίδη.
Τα πειράγματα και τα αστεία κρατούν όλη νύχτα κανείς δεν πάει για ύπνο. Καπνίζομεν ελληνικά τσιγάρα και τους αφήνομε να μας λένε για την Ελλάδα. Διψούμε για νέα και κάθε ένας έχει και κάποιο πατριώτη του να του πη για τον τόπο του μόνο εγώ δεν είχα γιατί στη δεύτερη αποστολή δεν ήταν κανείς από το Ρέθυμνο.
Ήταν ένα όμορφο και συγκινητικό πράγμα αυτό ρωτούν για την Κορέα και εμείς για την Ελλάδα. Κοιτούσαν με περιέργεια τους Κορεάτες που είχαμε κοντά μας και ρωτούσαν γι’ αυτούς. Κάποιος τολμηρός ρωτά: «έχει ρε όμορφα κορίτσια εδώ;»
– Αν έχει λέει; Να τα πιης στο ποτήρι».   Και ο κάθε ένας από εμάς αρχίζει να διηγείται τις κατακτήσεις του ενώ οι Νέοι ακούνε με προσοχή και που και πού τους φεύγει κάποιος αναστεναγμός.

ΠΙΣΩ ΓΙΑ ΑΝΑΠΑΥΣΗ

 Παραπάνω από ένα μήνα 39 ημέρες ακριβώς το Τάγμα μας βρισκόταν σε αδιάκοπη κίνηση η μια μάχη διαδεχόταν την άλλη και έτσι δεν μας έμεινε καιρός να αναπαυθούμε καθόλου. Μέρα νύχτα με εντεταμένας τα δυνάμεις μας είχαμε να παλέψωμε με τον εχθρό και με το κρύο. Η παγωνιά ήταν ο χειρότερος μας.  Μας τσάκιζε, μας απέλπιζε, μας έκανε να κλονιζόμεθα ηθικώς.  Ίσως φανεί απίστευτο ότι υπο θερμοκρασία –28ο και χωσμένος  μες στα χιόνια έπρεπε να μένεις ακίνητος ώρες ολόκληρες μέσα στη άγρια νύχτα ενώ κοντά σου πολύ κοντά σου κάποιο μάτι σε παραφύλαγε για να σου χαρίσει το θάνατο. Νυχτερινός σκοπός σε προωθημένη ομάδα η ποιο τραγική στιγμή κάθε στρατιώτου έπρεπε να μένει ακίνητος, γιατί ίσως τα βήματά του η παρουσία του πάνω στον ορίζοντα να γίνει αιτία.. της καταστροφής  του τότε είναι που ο φόβος αυξάνει την φαντασία κάθε μαύρο στίγμα που βλέπει μπροστά του το περνά για άνθρωπο ή για πλήθος εχθρού πολλές φορές δίδει το σύνθημα του συναγερμού και κτυπά αδιάκοπα κάποιο κορμό δένδρου που το πέρασε για άνδρα του εχθρού. Όλα αυτά όμως τώρα θα ξεχαστούν, τώρα θα πάμε πίσω σε καμμιά πάλη θα ανάψομε φωτιές και θα χορτάσομε ύπνο θα γράψομε γράμματα και θα γλεντήσομε λίγο, αλλωστε πλησιάζει και η25 Μαρτίου και καθώς λέγει ο Δ/της μας θα την γιορτάσομε με μεγαλοπρέπεια.

Έτσι γεμάτοι χαρά μπαίνομεν στα αυτοκίνητα που ολοταχώς προχωρούν προς το Νότο μια ημέρα ταξιδεύαμε με τραγούδια και ανέκδοτα, από όπου και αν παίρνουμε γινόμεθα αντικείμενα ενθουσιασμού από τον Λαό ο οποίος έχει αρχίσει να επιστρέφει πίσω άλλος για να βρει αν θα βρει το σπίτι του και άλλος για να προσπαθήσει να συγκεντρώσει την οικογένειά του.

 Πάνω στα αυτοκίνητά εχωμε γράψει Κορεάτικα και Αγγλικά την λέξη Ελληνες και έτσι μόλις γινόμεθα αντιληπτοί από τον Λαό ακούμε ζητωκραυγές και βλέπομαι χειρονομίες ενθουσιασμού μα και λατρείας αγάπης. Σε κάποιο σταθμό πέφτουν επάνω μας, μας αγκαλιάζουν  ενώ γριούλες μας έσφιγγαν στοργικά στη αγκαλιά τους. Και εμείς βαθιά συγκινημένοι τους χαιρετούμε ενώ άφθονες  σοκολάτες και καραμέλες μοιράζονται στα μικρά και δυστυχισμένα κορεατόπουλα.

«Κομάσιμνιτά, Γιουλά Χιράπ, Κάρα Κιάϊνές». Ευχαριστώ ζήτω η Ελλάς, Δρόμο στους Κινέζους. Αυτά τα λόγια ξεχωρίζομεν στα άφθονα επιφωνήματα θαυμασμού που χαρίζουν  στο διάβα μας.

Το ταξίδι μας όλο και προχωρεί, περνούμε μέσα από χωριά και πόλεις εντελώς αγνώριστες από  τις καταστροφές.

  ΞΕΚΟΥΡΑΣΗ

Οι μέρες μας τώρα περνούν ευχάριστες.  Βρισκόμεθα πολύ μακρυά από την Α΄Γραμμή μέσα σε μια αρκετά φιλική ατμόσφαιρα, το κρύο έχει αρχίσει να υποχωρεί λίγο και τα βράδια είναι χωρίς τρόμους και λαχτάρες. Κινηματογράφος, παίζει κάθε βράδυ ενώ αρκετοί θίασοι μας επισκέπτονται και μας σκορπούν το κέφι και τη χαρά, οι μόνοι οι οποίοι δεν μπορούν ακόμη να συνηθίσουν το περιβάλλον είναι οι καινούριοι αλλά  και αυτοί σύντομα θα συνέλθουν και θα προσγειωθούν.

Μαζί όμως με κάθε ευχάριστη απασχόληση μας έχουμε και τη προετοιμασία της εθνικής εορτής.  Τα ρούχα μας, τα όπλα μας, και εν γένει ο καταυλισμός μας πρέπει να λάμπει. Αψίδες στήνονται παντού και αι μορφαί των Βασιλέων μας πάνω στο άψυχο χαρτί κρεμασμένες ανάμεσα σε δάφνες μας κρατούν συντροφιά και μας χαμογελούν, τα πάντα έχουν φωταγωγηθεί και η ατμόσφαιρα μοιάζει Ελλάδα.

Συνεχώς καταφθάνουν οι μουσαφίρηδες μας είναι Έλληνες του Αμερικανικού και Τουρκικού Στρατού. Τα Ελληνόπουλα που αν και γεννήθηκαν σε ξένες χώρες δεν ξεχνούν ότι είναι Έλληνες, και έτσι από ολη την Κορέα καταφθάνουν με άδεια για να γιορτάσουν μαζί μας. Τους υποδεχόμεθα με χαρές και τραγούδια και αυτοί μας αγκαλιάζουν με συγκίνηση και δάκρυα. Βρισκόμεθα πλέον στη παραμονή της γιορτής, αργά όμως το απόγευμα ένα θλιβερό άγγελμα ήθελε να μας χαλάσει το κέφι και την όρεξη στις γραμμές της 1ης Μεραρχίας οι Κινέζοι κατόρθωσαν να κάμουν ρήγμα και έτσι ο Μέραρχος αναγκάζεται να αποτραβήξει το 1ο Σύνταγμα από την εφεδρεία ως γνωστό δε το Τάγμα μας αποτελεί το 4ο Τάγμα του 7ου Συντάγματος Ιππικού. Και πάλι η απογοήτευσις και η απελπισία αρχίζει να μας κυριεύει.

Δεν είναι 5 ημέρες που εγκαταλείψαμε την μάχη και να τώρα πάλι στην μάχη μας καλούν και μας διαβεβαιώνουν ότι η εφεδρεία μας θα ήταν πολύχρονη.

Ο Δ/της μας μαζί με τους άλλους Δ/τας φεύγει για αναγνώριση ενώ όλοι μας τον περιμένουμε με αγωνία να επιστρέψει για να μας κατατοπίσει σχετικώς.

Επιτέλους αργά το βράδυ έρχεται και μας φέρνει  το χαρμόσυνο άγγελμα. Το Τάγμα μας θα παραμείνει ακόμη 2 μέρες στη εφεδρεία για να γιορτάσει την Εθνική Εορτή μετά θα πάρει και αυτό θέση κοντά στο 7ο Σύνταγμα που ήδη ετοιμάζεται να φύγει για το μέτωπο. Έτσι την εθνικής γιορτή θα την γιορτάσομε στις 26 Μαρτίου γιατί στις 25 είναι το Πάσχα στους Αμερικάνους και έτσι δεν θα μπορέσουν να έλθουν οι προσκεκλημένοι μας.

 

Αφήστε μια απάντηση