Από Πιτσίδια και Λοχριά οι Άγιοι Παρθένιος και Ευμένιος

09/07/2018 του Λευτέρη Κρυοβρυσανάκη  Θεωρούνται από τους πιο σημαντικούς αγίους της νεότερης χριστιανικής ιστορίας της Κρήτης, που η επίσημη αναγνώρισή τους από την Εκκλησία μας έγινε μόλις το 2007. Η ζωή και η δράση των Αγίων Παρθένιου και Ευμένιου είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με την Μεγαλόνησο, και συγκεκριμένα με τη Μονή Κουδουμά, η οποία ιδρύθηκε από τους ίδιους στα νότια παράλια του νομού Ηρακλείου. Τα δύο αδέρφια, Παρθένιος και Ευμένιος, κατάγονταν από το χωριό Πιτσίδια Πυργιώτισσης (κοντά στα Μάταλα). Ο πατέρας τους, Χαρίτωνας … Συνέχεια

Ένα σπάνιο ποίημα του μοναχού Γαβριήλ

Τετάρτη, 16 Μαΐου 2018 Εύα Λαδιά-Μιχάλης Παπαδάκης (Δ).Ο μοναχός Γαβριήλ Κλάδος Εύα Λαδιά – Μιχάλης Παπαδάκης  (Δ) Ο  μοναχός  Γαβριήλ  Κλάδος. Στις  10/6/1985  πέθανε  ο  μοναχός  του  Αρκαδιού  Γαβριήλ  Κλάδος. Ο  Γ.Κλάδος γεννήθηκε  στα  Λιβάδια  Μυλοποτάμου  στις  5  Νοέμβρη  του  1910  και  από  το 1934  είχε  αφιερωθεί  στο  Θεό, μονάζοντας  στο  Αρκάδι. Μπροστάρης, μαζί  με  τον  ηγούμενο  Διονύσιο  Ψαρουδάκη  στη  Μάχη  της  Κρήτης, πήρε  το  τουφέκι  με  άλλους  μοναχούς  κι  έτρεξε  να  υπερασπισθεί  το  έρημο  από μάχιμο πληθυσμό νησί. Αργότερα συνέχισε  τον  αγώνα  του, παίρνοντας  ενεργά  μέρος στην  Εθνική  Αντίσταση. Σ’ όλο  το  διάστημα  της  ναζιστικής  κατοχής, το  κελί  του  στο  μοναστήρι  είχε  γίνει κέντρο  ανεφοδιασμού  και  βοήθειας  όλων  των  αγωνιστών  και  των αναξιοπαθούντων. Και  στην  περίοδο  όμως  της  ειρήνης, διεθνείς  προσωπικότητες αλλά  και  ταπεινοί  άνθρωποι  βρήκαν  στο  κελί  του  Γαβριήλ  μια  φιλόξενη  γωνιά για  να  ξεκουραστούν. Το  παρακάτω  ποίημα  που  ακολουθεί, είναι  ένα  απόσταγμα  μιας  ολόκληρης  ζωής και  το  έγραψε  λίγο  καιρό  πριν  πεθάνει. Μας  το  είχε  εμπιστευθεί  ο  αγαπητός Ρεθυμνιώτης  Κώστας  Μανουράς, μέλος  τότε  της  Ι.Λ.Ε.Ρ.  και  πρωτοδημοσιεύθηκε στο  περιοδικό  «Ο  Δούρειος  Ίππος»  των  Κρητικών  Γραμμάτων, Ρέθυμνο, τ.5, Αύγουστος  1985, σελ. 9-11. Η  ζωή  μου. Κλάδος  Γαβριήλ, Μοναχός. Εξέχασα  όσα  κάτεχα  και  πράμα  δε  θυμούμαι στα  βάσανα  βραδιάζομαι  και  τσι  καημούς  κοιμούμαι. Χρόνια  πολλά  πρωτύτερα  κι  εγώ  δεν  ξέρω  πόσα είχα  μια  σκέψη  καθαρή  και  μια  αιθέρια  γλώσσα. Μα  τώρα  δεν  αισθάνομαι  ανάγκη  για  να  ζήσω και  το  γιατί  μη  θέλετε  να  σας  το  εξηγήσω. Μπορούσα  δυο  μερόνυχτα  να  τρώγω  και  να  πίνω τώρα  μου  βάνουνε  φαΐ  και  το  μισό  αφήνω. Έτρωγα  ότι  έβρισκα  κι  ότι  ήθελε  μου  λάχει τώρα  και  το  κοτόπουλο  καθίζει  στο  στομάχι. Επίσης  πρέπει  να  σας  πω  και  να  ομολογήσω στα  μάλλινα  τυλίγομαι  να  μη  κρυολογήσω. Είχα  μαλλιά  κατάμαυρα  και  πρόσωπο  φεγγάρι και  το  κορμί  μου  λύγιζα  με  λεβεντιά  και  χάρη. Πονούσα  και  υπέφερα  για  τα  στραβά  του  κόσμου ο  ξένος  πόνος  ήτανε  πολλές  φορές  δικός  μου. Όλες  τις  δύσκολες  δουλειές  τις  είχα  για  παιχνίδια τώρα  που  σαραβάλιασα  με  ζώσανε  τα  φίδια. Εις  το  σημάδι  έριχνα  και  μοίραζα  τη  τρίχα τώρα  μου  δίνουνε  ψωμί  και ‘γω  γυρεύω  ψίχα. Παρών  εδώ, παρών  εκεί, παρών  απάνω  κάτω τώρα  παραμερίστηκα  σα  ραγισμένο  πιάτο. Για  τα  κοινά  ζητήματα  δεν  έμενα  οπίσω τώρα  και  τα  παπούτσια  μου  δε  σκύβω  να  γυαλίσω. Πάνε  οι  συγκινήσεις  μου  και  τα  αισθήματά  μου θλιμμένα  και  αδιάφορα  τραβώ  τα  βήματα  μου. Πάνε  τα  ξεφαντώματα  αγαπητοί  μου  φίλοι τώρα  με  το  φασκόμηλο  και  με  το  χαμομήλι. Αυτά  λοιπόν  εσκέφθηκα  ίσως  και  άλλα  τόσα … Συνέχεια

ΔΥΟ ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΤΟΥ ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΓΑΒΡΙΗΛ ΜΑΡΙΝΑΚΗ

Του Γιάννη Ζ. Παπιομύτογλου   Στή Δημόσια Βιβλιοθήκη Ρεθύμνης φυλάσσονται δύο ἐπιστολές τοῦ Γαβριήλ Μαρινάκη[1], τοῦ ἡρωϊκοῦ Ἡγουμένου τῆς Μονῆς Ἀρκαδίου κατά τήν ἐπανάστάση τοῦ 1866. Οἱ ἐπιστολές καί κυρίως ἡ πρώτη δέν ἔχουν, κατά τή γνώμη μου, ἰδιαίτερη ἱστορική ἀξία, ὅμως ἔκρινα ὅτι εἶναι δημοσιεύσιμες καί μόνο γιά τό γεγονός ὅτι φέρουν τήν ὑπογραφή τοῦ Γαβριήλ[2]. Ἡ πρώτη ἀνήκει στό ἀρχεῖο Δ. Καλομενόπουλου[3] μέ οἰκονομικῆς φύσεως περιεχόμενο. Ἡ δεύτερη προέρχεται ἀπό τό αρχεῖο τοῦ Ρωσικοῦ Ὑποπρο­ξενείου Ρεθύμνης, ἀπευθύνεται στόν Ὑποπρόξενο … Συνέχεια

ΔΥΟ ΠΟΙΗΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΚΑΣΤΡΙΝΟΓΙΑΝΝΑΚΗ

Του Γιάννη Ζ. Παπιομύτογλου   Ὁ Διονύσιος Καστρινογιαννάκης ἤ Καστρινογιάννης[1] ὑπῆρξε μιά ἀπό τίς πιό φωτεινές μορφές τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κρήτης. Ἡ παρουσία του ὑπῆρξε ἔντονη ὄχι μόνο στά ἐκκλησιαστικά πράγματα τῆς Κρήτης, ἀλλά καί στούς ἀπελευθερωτικούς ἀγῶνες τῶν δύο τελευταίων δεκαετιῶν τοῦ 19ου αἰῶνα, καί στά πολιτικά δρώμενα τῆς περιόδου τῆς Αὐτονομίας. Κατά συνέπεια εὔστοχα ἀποκλήθηκε στρατιώτης τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Πατρίδας. Γεννήθηκε στο Ἡράκλειο τήν 18η Αὐγούστου 1856. Γιός τοῦ Γεωργίου Καστρινογιαννάκη καί τῆς Εὐσεβίας Τροχαλάκη (Νικολαΐδου) καί ἀδελφός τοῦ … Συνέχεια

  Προσκυνητές στ’ αγι’ Αντωνιού τη χάρη!

  Αναδιφώντας το χθες 45 12/01/2018 του Χάρη Στρατιδάκη  Πλησιάζει ο εορτασμός του Αγίου Αντωνίου κι εμείς, τόσο σήμερα όσο και την ημέρα του εορτασμού του, την Τετάρτη, θα αφιερώσουμε τις «Αναδιφήσεις» μας στον εντοπισμό των σπηλαιωδών εκκλησιών που έχουν το όνομά του και που στον τόπο μας ξεπερνούν τις πενήντα, φαινόμενο πανελλήνιο! Ένα στα τρία περίπου χωριά της ρεθεμνιώτικης υπαίθρου διαθέτει ένα τέτοιο ναό, μια βραχοκλησιά, που τιμάται στο όνομα του «αγίου της ερήμου», όπως έχει αποκληθεί. Στους υπόλοιπους εβδομήντα … Συνέχεια